Postaram się tu przedstawić pewne zasady związane z przyjęciem inicjacji, czy tez przekazów mocy, Kalaczakry z myślą o tych, którzy zamierzają wziąć w nich udział.
Choć często słyszy się, iż ktoś przyjął „inicjację Kalaczakry”, jak gdyby istniała tylko jedna, przede wszystkim należy zrozumieć, że faktycznie jest ich wiele. Po pierwsze, różne szkoły buddyzmu tybetańskiego mają własne, odrębne, choć bardzo podobne tradycje tego rytuału. Co więcej, w łonie owych linii przekazu istnieją odmienne typy inicjacji.

Najprostsze z nich nazywa się z reguły „rytuałami zezwolenia” (tyb. rjes gnang). Często też używa się określenia „inicjacja tormy” (gtor dbang). Nie są to inicjacje pełne; ich celem jest umożliwienie uczniowi rozpoczęcia prostej wersji praktyki głównej. Rytuał zezwolenia Kalaczakry, na przykład, zwykle przygotowuje ucznia do odprawiania praktyki prostszej formy Kalaczakry o jednej twarzy i dwóch ramionach, nazywanej Sahadza-Kalaczakrą. Inicjacje główne dotyczą natomiast postaci o czterech twarzach i dwudziestu czterech ramionach.

Udziela się również rytualnych zezwoleń tyczących innych bóstw z cyklu Kalaczakry, takich jak gniewna forma Wadżrawega, partnerka Wiśwamata, właściwa Kalaczakrze postać Garudy itd.

Istnieją dwa rodzaje głównych inicjacji Kalaczakry. Pierwsze związane są z procesem stwarzania (bskyed rim), drugie – z procesem doskonałości (rdzogs rim) medytacji tego bóstwa.

W procesie stwarzania czy też budowania medytacji adept wyobraża sobie, iż przeobraża się w Kalaczakrę – stojąc w zjednoczeniu z partnerką pośród bóstw orszaku w środku pełnej mandali. Podczas tej praktyki przedmiotem koncentracji jest proces tworzenia obrazu pełnej mandali, a następnie kontemplowanie go, któremu towarzyszy recytacja mantry lub mantr Kalaczakry.

Główny typ inicjacji, która wprowadza ucznia w tę mandalę i praktykę, nazywa się „Siedmioma przekazami wychowującymi dziecko” (byis pa ‘jug pa’i dbang bdun). Proces budowania medytacji – a zwłaszcza formowania mandali i tworzenia jej wszystkich bóstw – oczyszcza doświadczenie i percepcję procesów życiowych od chwili poczęcia do momentu osiągnięcia dojrzałości, dlatego też wprowadzenie w tę praktykę porównuje się do wychowywania dziecka.

(Uwaga translatorska – często spotykamy się z określeniem „faza” budowania czy też tworzenia. Nie oddaje ono istoty rzeczy, która obejmuje wiele kroków i etapów tak formowania mandali, jak wychowywania dziecka, co bezpośrednio implikuje pierwotny termin sanskrycki, „krama”. Poczęcie, narodziny, nauka mówienia, osiągnięcie dojrzałości płciowej – to kolejne etapy, fazy. Wychowywanie dziecka nie jest jedną z nich, lecz procesem, na który się składają.)

Inicjacje tego rodzaju należą z reguły do najbardziej złożonych przekazów Kalaczakry. Zwykle poprzedza je kilkudniowy rytuał, a sama inicjacja trwa co najmniej dwa dni. Później omówimy „Siedem przekazów” bardziej szczegółowo.

Proces doskonałości medytacji Kalaczakry nosi miano „Sześciu jog” (sbyor drug) bądź „Wadżrajogi o sześciu członkach” (rdo rje’i rnal ‘byor yan lag drug). Otwiera je rozwinięcie pozapojęciowej medytacji, które polega na wprowadzeniu wiatrów, płynących w dwóch głównych kanałach bocznych, do kanału centralnego. Proces ten obejmuje techniki kontrolowania oddechu i wizualizowania różnych kanałów oraz znajdujących się w nich nasion (nazywanych też „kroplami”; thig le) i płynących nimi wiatrów. Celem owych praktyk jest zamknięcie wiatrów w kanale centralnym, a następnie rozpuszczenie ich na powrót w nasionach, z których powstały.

Doprowadziwszy tę praktykę do doskonałości, pozwala się na pełne rozwinięcie – w postaci oczyszczonej – wzajemnego oddziaływania nasion i wiatrów za pomocą tummo (gtum mo) i związanych z nim praktyk. Sześć jog można nazwać oczyszczeniem naszego doświadczenia po osiągnięciu dojrzałości. Z chwilą nadejścia dojrzałości płciowej manifestuje się pełny potencjał głównych nasion w kanale centralnym – należy je zatem kontrolować i oczyścić.

Praktykę Sześciu jog umożliwiają dwie grupy inicjacji nazywane Przekazem Wyższym (dbang gong ma) i Ostatecznym Przekazem Specjalnym (mchog dbang khyad par can). Ich struktura jest w zasadzie taka sama; każdy składa się z czterech części: inicjacji wazy, inicjacji tajemnej, inicjacji zrozumienia-świadomości oraz inicjacji czwartej.
Udzielanie tych przekazów nie wymaga żadnej mandali materialnej. Mandalą jest tu ciało wizualizowanej partnerki, ponieważ ten aspekt praktyki służy oczyszczeniu etapu życia, który rozpoczyna osiągnięcie dojrzałości płciowej. Inicjacje wyższe są znacznie krótsze od siedmiu, o których wspominałem wcześniej. Nie obejmują wielodniowych rytuałów i udziela się ich w ciągu kilku godzin. Czasami poprzedza je jednak krótka wersja siedmiu przekazów. Należy tu podkreślić, że zdaniem niektórych do praktykowania Sześciu jog upoważnia w istocie tylko Ostateczna Inicjacja Specjalna.