Nauczyciel, który ma udzielić przekazu, musi najpierw odprawić rytuał nazywany dosłownie „inicjacją osiągnięcia” czy też „spełnienia” (dbang sgrub), który jest po prostu przygotowaniem do inicjacji właściwej. Z reguły oddaje się medytacji tworzenia bóstwa, podczas której wizualizuje siebie w jego postaci – w gruncie rzeczy nie różni się to od zwykłej praktyki. Dodatkowo wizualizuje je również przed sobą, najczęściej wyobrażając sobie, że fizyczny wizerunek mandali przeobraża się w mandalę określonego bóstwa. Technika ta przypomina metody stosowane w pudżach – rytuałach ofiarnych bóstw. Ponadto musi przygotować rozmaite przedmioty lub wyobrazić sobie ich przeobrażenie w formy czyste.

Komputerowy obraz potrójnej – ciała, mowy i umysłu – mandali Kalaczakry. Dwa piętra z zewnętrznymi żółtymi ścianami są, kolejno, pałacami ciała i mowy. Pałac umysłu ma białe ściany zewnętrzne, a znajdująca się nad nim konstrukcja z filarów jest Kołem Wielkiej Szczęśliwości. (kliknij na zdjęcie aby powiększyć )


W przypadku inicjacji Kalaczakry jest to, z dwóch powodów, proces niezwykle złożony. Po pierwsze, praktyki tworzenia pełnej (potrójnej – ciała, mowy i umysłu) mandali jako siebie i przed sobą są skomplikowane i czasochłonne (każda z nich może wymagać kilku godzin). Po drugie, w przypadku inicjacji Kalaczakry tradycja każe używać mandali z piasku, na nakreślenie której często trzeba nawet trzech lub czterech dni.

Wedle głównych tradycji należy używać mandali z piasku i nie wolno stosować jej namalowanego wizerunku (który jest przygotowywany zawczasu i wykorzystywany wielokrotnie). Istnieje jednak jeden przekaz należący do tradycji Wadżrawali (rdo rje’i pherng ba) XI-wiecznego indyjskiego mistrza Abhajakaragupty. Wadżrawali jest zbiorem opisów mandal i inicjacji do głównych tantrycznych cykli, który wyraźnie zezwala na używanie mandal malowanych. Wszystkie główne tradycje tybetańskie utrzymują linię przekazu Wadżrawali, niemniej zdaniem niektórych używanie jej do Kalaczakry jest nieco niewłaściwe.

Tradycyjna mandala z piasku znacznie wydłuża okres przygotowań. Po ich ukończeniu rozpoczynają się dwie części inicjacji głównej. Pierwsza jest przygotowaniem uczniów (lhag gnas), a druga – właściwymi siedmioma przekazami. Zwykle trzeba na to dwóch kolejnych dni.