Pierwszych sześć inicjacji, jak już wspominaliśmy, przyjmuje się parami. Zanim jednak zacznie się ich udzielać, trzeba dokonać wielu przygotowań, których większości nie możemy tu opisać. Na początku największy nacisk kładzie się na prośby o inicjacje (w tym ofiarowanie mandali, będące prośbą o inicjację pełną) oraz na zobowiązania, jakie biorą na siebie uczniowie w związku z ich spełnieniem. Adepci piją wodę z konchy na znak przyjęcia owych zobowiązań. Ich moc wyraża idea, że gdy zostaną złamane, woda zmieni się w truciznę, a jeśli się ich dochowa, stanie się nektarem. Podczas inicjacji powtarza się to wielokrotnie, praktycznie w każdym kluczowym momencie.

Innym zasadniczym elementem wstępnej części rytuału jest wprowadzenie uczniów w mandalę. Ponieważ za sprawą zaciemnień umysłu nie mogą oni zobaczyć czystej mandali, wszyscy noszą na czołach czerwone wstążki, symbolizujące owo zaślepienie. Zdejmuje się je w chwili ukazania uczniom mandali.

Kiedy zaczyna się główna część siedmiu inicjacji, uczniowie wyobrażają sobie, że przeobrażają się w białe wadżra-ciało, buddę Amitabhę, i kierowani gestem wadżry, którą nauczyciel trzyma w prawej dłoni, zostają poprowadzeni przed północne wrota pałacu mandali i stają przed nimi. Następnie ofiarowują mandalę, prosząc o dwie pierwsze inicjacje – Wody i Korony.

Inicjacja Wody. Wizualizuje się, że na wezwanie głównego bóstwa mandali na niebie pojawiają się wszystkie bóstwa inicjacji – buddowie, ich partnerki, bodhisattwowie i tak dalej wraz z orszakami swoich dakiń. Wazom z wodą udziela się mocy esencji pięciu partnerek buddów. Uczniowie otrzymują ową wodę i namaszczają nią pięć miejsc – głowę, barki i biodra.

Inicjacja Korony. Podczas tej inicjacji udziela się mocy esencji pięciu buddów różnokolorowym diademom. Jak w przypadku wielu innych atrybutów przekazu (dbang rdzas), używa się prawdziwych diademów i ozdób lub, częściej, przedstawiających je obrazków, nazywanych tsakli. Dotyka się nimi pięciu miejsc uczniów, a oni wyobrażają sobie, że nałożono im na głowy korony.

Na zakończenie uczniowie wyobrażają sobie, iż w pełni urzeczywistnili wolną od splamień naturę wadżra-ciała. Następnie przeobrażają się w czerwoną wadżra-mowę, buddę Ratnasambhawę, a nauczyciel kieruje ich gestem wadżry przed południowe wrota mandali, gdzie ofiarowują mandalę, prosząc o dwie kolejne inicjacje – Jedwabnej szarfy oraz Wadżry i dzwonka.

Inicjacja Jedwabnej szarfy. Kolorowe szarfy lub wyobrażające je tsakli otrzymują moc esencji dziesięciu Śakti. Znowu dotyka się nimi pięciu miejsc uczniów, a w wyobraźni wieńczą ich głowy.

Inicjacja Wadżry i dzwonka. Wadżra i dzwonek (w tym przypadku z reguły nie używa się tsakli) otrzymują moc, odpowiednio, Kalaczakry i jego partnerki Wiśwamaty. Dotyka się nimi głów, a następnie dłoni uczniów.

Na koniec wyobrażają oni sobie, że w pełni urzeczywistnili wolną od splamień naturę wadżra-mowy. Potem przeobrażają się w czarny wadżra-umysł, buddę Amoghasiddhiego, i wędrują za wadżrą lamy przed wschodnie wrota pałacu. Ofiarowują tu mandalę, prosząc o inicjacje Postępowania i Imienia.

Inicjacja Postępowania. Barwne płatki kwiatów stają się esencją sześciu bodhisattwów i ich partnerek. Dotyka się nimi organów zmysłów, jednak w praktyce sprowadza się to do głów i, ewentualnie, dłoni uczniów.

Inicjacja Imienia. Różnokolorowe bransolety i girlandy kwiatów uzyskują moc esencji dziesięciu męskich i żeńskich gniewnych. Dotyka się nimi kończyn uczniów i nadaje im imię, które muszą zapamiętać.

Potem uczniowie wyobrażają sobie, że w pełni urzeczywistnili wolną od splamień naturę wadżra-umysłu. Następnie przeobrażają się w żółtą wadżra-świadomość, buddę Wajroczanę, i kierowani gestem wadżry, którą nauczyciel trzyma w prawej dłoni, stają przed zachodnimi wrotami pałacu, gdzie ofiarowują mandalę, prosząc o inicjację ostatnią – Zezwolenie.

Inicjacja zezwolenia. Atrybuty trzymane w dłoni, takie jak koła, otrzymują moc esencji Wadżrasattwy i jego partnerki. Koło symbolizuje Dharmę – kładzie się je na dłoniach uczniów, którzy zobowiązują się do nauczania Dharmy, „obracania jej kołem”, dla pożytku wszystkich istot. Bywa, że podczas tej inicjacji stosuje się również atrybuty pięciu głównych rodzin: lotos, klejnot, miecz i wadżrę.
Uczniowie wyobrażają sobie, że dzięki otrzymaniu tej inicjacji w pełni urzeczywistnili wolną od splamień naturę wadżra-świadomości.
Potem rytuał toczy się dalej, recytuje się jeszcze fragmenty ślubowań i zobowiązań, niemniej kończy to zasadniczą część siedmiu inicjacji.