Poprawniej tantrę tę określa się mianem Laghutantry Kalaczakry, stanowi ona bowiem skróconą wersję pierwotnego tekstu, znanego jako Mulatantra Kalaczakry.

Według tybetańskiego historyka Taranathy, nauk zawartych w Mulatantrze udzielał Budda Siakjamuni w czasie pełni księżyca w miesiącu Caitra w rok po swym oświeceniu, nieopodal wielkiej stupy Dhanjakataka w Indiach. Inni historycy utrzymują, że Budda przekazał je na miesiąc przed parinirwaną. O nauki te poprosił go król Suczandra, władca krainy Szambala.

Król Suczandra powrócił do Szambali, gdzie spisał nauki w formie tekstu tantry. Do pierwotnej Mulatantry, liczącej 12 tysięcy wersów, dołączył jako komentarz tantrę wyjaśniającą w 60 tysiącach wersów. Jaszas, późniejszy król Szambali, stworzył skróconą wersję tej tantry, znaną jako Laghutantra Kalaczakry. Jest ona mniej więcej czterokrotnie krótsza od pierwotnej Mulatantry. Jej tekst zachował się do naszych czasów i dziś znany jest on po prostu jako Tantra Kalaczakry.

Następnym władcą Szambali był Pundarika, który napisał własny komentarz do Laghutantry, znany jako Vimalaprabha, który również przetrwał po dziś dzień. Oba teksty – Laghutantra i Vimalaprabha – dostępne są zarówno w sanskryckim oryginale, jak i w przekładzie na język tybetański. Jednakże pierwotna Mulatantra nie zachowała się, choć znaczne jej fragmenty zachowały się w cytatach zawartych w komentarzu króla Pundariki oraz w kilku innych tekstach.

Przechowywane przez wiele stuleci w królestwie Szambali, nauki cyklu Kalaczakry zostały sprowadzone do Indii mniej więcej w połowie X wieku n.e.. Około 60 lat później, w 1027 r., Kalaczakra pojawiła się w Tybecie. Naturalnie, że cały proces tłumaczenia i przyswajania tej tantry zajął wiele lat, zaś znaczenie roku 1027 polega na tym, że wtedy rozpoczyna się nowa tybetańska chronologia i kalendarz oparty na systemie Kalaczakry.

Pośród wczesnych nauczycieli Kalaczakry w Tybecie, za najważniejszych powszechnie uważani są dwaj, współcześni sobie: Dolpopa Szierab Gjaltsen (1292-1361) i Buton Rinczen Drup (1290-1364). Kalaczakra praktykowana jest w ramach większości szkół buddyzmu tybetańskiego, lecz dwie najważniejsze jej tradycje to: Gelugpa, oparta głównie na naukach Butona i Dzionang, oparta na naukach Dolpopy.

Na zdjęciu : Mandziuśri Jaszas domniemany autor
tekstu Laghutantry Kalaczakry