W istocie Sangje Njenpa osiągnął absolutny stan Buddy przed eonami. Niezliczone, podobne tęczy sambhogakaje i nirmanakaje emanują z nieskazitelnej dharmakai. Na poziomie sambhogakai Sangje Njenpa jest nierozłączny z Majtreją, Buddą przyszłości. [Na poziomie nirmanakai] pojawiał się w poprzednich żywotach jako mahapandita Dżoło Mriti Gjana, Pal Jesze Njingpo, Jaktug Sangjepa i wielu innych. Powodowany wielkim współczuciem wobec wszystkich istot, powracał do tego świata w różnych ciałach, nazywanych linią Sangje Njenpów. Wszystkie inkarnacje owej linii miały te same przymioty. Wszyscy tulku słynęli z utrzymywania czystej dyscypliny monastycznej, bezgranicznego współczucia i niezrównanego wglądu w ostateczną prawdę, doskonałości w medytacji i ogromnej wiedzy. Innymi słowy, każdy urzeczywistnił naturę umysłu, ci zaś, którzy nawiązali dharmiczny związek z owymi wielkimi siddhami, bez trudu osiągali wyzwolenie.
Drugi Sangje Njenpa nazywał się Lhunpo Rabten, a trzeci - Gelek Njingpo.
Czwarty Sangje Njenpa Gelek Gjatso mieszkał w klasztorze Surmang, należącym do linii Trungpy Rinpocze, opuścił go jednak i zaczął wędrować po Khamie. Kiedy dotarł do regionu Gar, pomyślał, że jest to dobre miejsce na klasztor. Jeśli jednak miało tak być, musiał zaczekać na pomyślny znak.
Pewnego dnia, gdy odpoczywał, na pobliskiej skale usiadł ogromny kruk i zatańczył na jej szczycie, wydając głośne okrzyki. Sangje Njenpa postanowił sprawdzić, co kryło się za dziwnym zachowaniem ptaka. Kiedy wspiął się na skałę, kruk wypuścił coś z dzioba i odleciał. Ów przedmiot okazał się turkusową figurką dwuramiennego Mahakali, którą Sangje Njenpa postanowił umieścić na ołtarzu przyszłego klasztoru.
Uznawszy to zdarzenie za bardzo pomyślny znak, zaczął wypytywać o właścicieli tych terenów i dowiedział się, że należą one do potężnej rodziny Radha, na czele której stał Radha Puntsok. Opowieść Sangje Njenpy zrobiła na Puntsoku takie wrażenie, że natychmiast ofiarował mu ziemię i środki na zbudowanie klasztoru, obiecując przy tym dalszą pomoc.
Wkrótce przystąpiono do pracy, jednak ciągle zakłócały ją dziwne zjawiska. Trzęsienia ziemi i potężne burze niszczyły nocą to, co zbudowano za dnia. Sangje Njenpa doszedł do wniosku, że opiekun rodziny Radha musi być rozgniewany, ponieważ nie poproszono go o zgodę na wzniesienie klasztoru. Dowiedziawszy się, że opiekunem tym jest Szing Kjong, przez miesiąc modlił się w odosobnieniu, obiecując Szing Kjongowi, że zbuduje dlań specjalny ołtarz w klasztorze. W końcu uzyskał zgodę na dalsze prace. Natychmiast ustały wszystkie dziwne zjawiska i szybko ukończono budowę świątyni. Od tego czasu Szing Kjong jest opiekunem wszystkich ludzi związanych z klasztorem Bencien.
Piąty Sangje Njenpa nazywał się Deleg Njingpo, a szósty - Drubgju Tendar.
Siódmy Sangje Njenpa Szerab Njingpo miał oddanego ucznia, Lamę Samtena, który osiągnął urzeczywistnienie, praktykując zgodnie ze wskazówkami otrzymanymi od guru. Lama Samten rozpoczął linię inkarnacji Tengi, który powodowany wielkim współczuciem odradza się w tym świecie dla dobra wszystkich istot. Szerab Njingpo wszedł w paranirwanę, wyzwoliwszy niezliczone istoty.
Ósmy Sangje Njenpa Tenzin Drubczog przepowiedział i odnalazł inkarnację Lamy Samtena, który zmarł dożywszy sędziwego wieku. Nadał młodemu tulku imię Karma Tenzin Czogjal, intronizował go w klasztorze Bencien i otoczył szczególną opieką. Udzielił mu wielu nauk i inicjacji. Zakończywszy zadanie poskramiania istot, wszedł w dharmakaję, obiecując powrócić dla dobra innych. Podczas jego nieobecności klasztorem Bencien opiekował się Karma Tenzin Czogjal, syn serca i najwybitniejszy uczeń VIII Sangje Njenpy.

z angielskiego tłumaczył: Adam Kozieł
redakcja: Ireneusz Maślarz
konsultacja merytoryczna: Lama Rinczen